Het doet mij deugd dat u andermaal mijn elektronisch logboek hebt hervonden. Dit maal zelfs met een goede reden. Want na ruim een week, waarin u elke dag met gierende zenuwen en vol verwachting deze website vergeefs afstruinde in een queeste voor nieuwe proza, kunt u vandaag eindelijk wederom uw tijd verdoen met het verwerken van loze verhalen over een opmerkelijke knaap in een ver oord.
In deze aflevering: Het bezoek van Ines, kangaroos en koala’s, de plaatselijke Thor, strand, studie en wie weet wat nog meer.

Bezoek Ines
Zoals al aangekondigd, is Ines een paar dagen naar Newcastle gekomen. Voor een bezoek aan de vele prachtige stranden, de gezellige cafeetjes en die malloot die naast haar in het vliegtuig zat. Het was een bijzonder geslaagd bezoek.
Vermeldenswaardig was de vrijdagavond, die we samen met Sandro en Martin zijn gestart in het huis van Sandro, Martin en Zach.

Laat mij tussendoor even opmerken dat het hier om een meer dan prima huis gaat. Het is mij in het algemeen de laatste tijd opgevallen dat wonen in Newcastle, zelfs als student, een bijzonder aangename ervaring kan zijn. Dat is, als je langer dan drie maanden blijft en daardoor dus voor de betere accommodaties in aanmerking komt.
Het huis waar dit bewuste avontuur zich afspeelt, bevindt zich in Bar Beach, op een ontspannen vijf minuten slenteren van het gelijknamige strand, en twintig minuten snelwandelen vanaf mijn nederige onderkomen. Het huis beschikt over een zeer riant dakterras, met rustgevend uitzicht en een vrolijke Australische buurvrouwoma die om de eenzaamheid te verdringen elke gelegenheid aangrijpt om de jongens te trakteren op een glas/fles champagne. Kortom, het is een geweldig huisje en nog eens spotgoedkoop ook.
Om een meer volledig beeld te schetsen van studentenhuisvesting in Australië: ik ben in appartementen geweest met airco, reusachtige televisies, sfeervolle balkons en zelfs een whirlpool heb ik al mogen aantreffen in een ‘studentenhuis’. Wel sneu voor die meiden dat ze twee gangen en een trap moeten overwinnen om te whirlpoolen, dan heb ik het toch maar weer goed voor elkaar, met hygiëne op reikafstand…

Terugkerend naar het avondje met Ines; het volstaat om te zeggen dat we met de nodige liters goon en buurvrouws champagne een bijzonder gezellige tijd hebben gehad op het dakterras, getuige de foto’s. Maar alsof dat nog niet genoeg was zijn we daarna nog een aantal kroegen in gedoken. Om te beginnen was daar de Irish Pub, een kroeg die ik al vele malen had bezocht, maar nog niet eerder in een weekend, wanneer er deurbeleid wordt gevoerd. Dit is dan ook de eerste kroeg allertijden die mij de toegang heeft geweigerd. De reden voor dit groteske onrecht was noch mijn twijfelachtige accent, noch mijn rebelse levensopvatting jegens TIO en andere onderwijsvernieuwingen, maar het ontbreken van luttele vierkante centimeters textiel, aan te brengen als bedekking van de onderbenen, dan wel ter verfraaiing van de bovenkledij in de vorm van een kraag. Verhip.
Daar smart een deelbare substantie is, was ik in mijn nopjes dat Sandro een nog grotere textieldeficiëntie had, zodat wij tezamen een plan konden smeden om de brede brenger des onrechts te slim af te zijn. Gestaag werd mijn door goon verruimde geest doordrongen van een ongekend plan. En na een kort bezoekje aan mijn residentie en diens kledingkast, liepen Sandro en ik breed grijzend en gekraagd langs de potige portier.
Een aantal andere kroegen werd nog bezocht die avond en via een nachtelijke strandwandeling vond iedereen uiteindelijk zijn/haar bed.

Blackbutt Reserve
De volgende dag, was het alweer vroeg dag. Het was de laatste dag die Ines in Newcastle zou verblijven en dit zou herdacht worden met een bezoek aan het Blackbutt Reserve. Dit park bevindt zich op een half uurtje bussen buiten Newcastle en huist allerlei locale flora en fauna. Toegang tot het park is gratis en omdat wij allen toch netjes en beleefd zijn opgevoed, hadden we katers meegenomen, als leuke toevoeging aan het dierenpalet.
We hebben de hele dag een beetje rondgeslenterd door het gebied en hebben onderweg veel natuurschoon mogen bewonderen. Wat betreft dieren maakte ik eindelijk kennis met de symbolen van Australië: De wallaby’s, wombats, kangaroos en knuffelachtige koalas. Daarnaast nog een heleboel vreemde vogels, vleermuizen, een soort zeldzame egel die familie is van de platypus, hagedissen, spinnen, ganzen, zwanen en bovenal een heleboel muggen.
Na verloop van tijd kregen we toch wel een stevige pot honger, maar helaas was het onmogelijk om in het park iets te eten aan te schaffen. Na een poging een kangaroo op een spit te krijgen, werd ons uitgelegd dat er een enkelzijdig voederverbod gold en daarop zijn we teruggegaan naar Newcastle voor een afsluitende voeder- en strandsessie.

De Engineering Fraternity
Als je een zekere hoeveelheid studenten op een afgelegen campus bij elkaar gooit, dan kun je er van uit gaan dat ze clubjes op gaan richten. Zo ook hier in Newcastle. Het oudste clubje is de Engineering Fraternity en zij organiseerden op een zekere woensdag een barbecue.
Het werd me al vrij snel duidelijk, dat deze club (die overigens toegankelijk is voor alle studenten), bijzonder onprofessioneel is. De website is voor het laatst geüpdate in 1996 en erg veel activiteiten hoef je niet te verwachten. De enkele activiteiten die ze wel hebben, zijn gekenmerkt door een hoog alcoholgehalte en daardoor erg populair. Deze ‘barbie’ vormde daarop geen uitzondering.
Het regende een tikkeltje, op het moment dat ik eigenlijk barbecuesel wilde duwen met een stevige pot pils erbij. Hoewel… regenen is misschien niet het juiste woord. Laten we zeggen dat er simpelweg een wolk op de campus was gelegd, met alle vochtigheidsaspecten die daarbij komen kijken. Dit waterspektakel werd sfeervol begeleid door wat nabij onweer en na een paar keer proberen was de bliksem raak en viel de stroom uit. Het moge dus duidelijk zijn dat ik, in gezelschap van Sandro, Martin en Christel, een Australische schone, in een droge omgeving even afwachtte.
Rond half 6 droogde het op en gingen we met een uurtje vertraging richting pils. Het schouwspel dat wij aantroffen was werkelijk bijzonder te noemen:
Ongeveer 100 mensen, van beider sekse, bewogen in chaotische patronen door elkaar heen op een bijzonder drassig grasveld. Hoewel ze volledig doorweekt waren door de regen was dat nog niets vergeleken met de hoeveelheid vocht dat men in uurtje tijd tot zich had genomen. Stomdronken is wellicht het enige woord wat hier volstaat.
In welke richting je ook keek, je vond er gegarandeerd een paar figuren die in de modder lagen te worstelen, een paar figuren die zelfstandig konden omvallen en een paar figuren die hun territorium afbakenden met braaksel.
De reden, voor dit spoedige dronkenschap lijkt te vinden te zijn in een lokaal spelletje. Kennelijk is er iemand die gedurende het drinken af en toe ‘left’ of ‘right’ gilt. De dorstige dient hierop te reageren door uitsluitend met die hand het glas te beroeren. Het in gebreke blijven van deze ogenschijnlijk eenvoudig na te komen verplichting, levert een ad fundum op, opgevrolijkt door een sfeervol liedje. Wat ik ervan kon verstaan, gaat ongeveer zo:

Here’s to Jantje, he’s true blue,
He’s a piss pot through and through,
He’s a bastard, so they say,
Tried to go to heaven, but he went the other way.
Drink is down, down, down, down….

Waarbij gedurende de laatste ritmische zin, het glas zo spoedig mogelijk geleegd dient te worden. Na dit gebaar is er een korte gelegenheid voor peristaltisch plezier, waarna weer tot de orde van de dag kan worden overgegaan.
Ohw ja, voor de duidelijkheid; de naam ‘Jantje’ dient dus worden vervangen door de naam van de onoplettende pilsbroeder in kwestie. Jullie hebben het wel door, toch?

Bibliotheek
Maar genoeg beschreven plezier, er moet immers ook gewerkt worden. Gedurende één van de vele momenten, waarop ik mezelf weer eens dom begon te voelen, besloot ik de bibliotheek een bezoekje te brengen. En hoewel ik het in dit soort posts niet direct over mijn stage wil hebben (daarvoor heb ik immers deze pagina), vind ik dit toch wel het vermelden waard.
De bibliotheek die ik bezocht bestaat namelijk uit vier verdiepingen, maatje hangar, die van begin tot eind afgevuld zijn met boeken. Mocht je om de één of andere ziekelijke reden niet genoeg hebben aan deze hoeveelheid drukwerk, dan schijnt er aan de andere kant van de campus nog een dergelijk schuurtje te zijn.
Om kort te zijn; ze hebben hier veel boeken. Om wat langer te zijn; als men hier zou besluiten alle boeken opeen te stapelen, (en bedenk eens hoeveel Melkert-banen daarvoor nodig zijn), dan creëert men daarmee een boekentoren van maar liefst 48 kilometers hoog. Gelukkig hebben ze de boeken netjes in hun schappen gelaten, hetgeen de overzichtelijkheid ten goede komt.
Hoe dan ook. Ik was dus op zoek naar één boek, in een hooiberg van boeken. Dat beloofde dus een avondvullend programma te worden. Maar, geloof het of niet, binnen vijf minuten heb ik het boek geïdentificeerd, gelokaliseerd, gepakt en geleend. En dat terwijl ik in Bakkers knusse boekenhoekje menigmaal stukjes eeuwigheid heb gespendeerd op zoek naar wat gebonden stencils uit de jaren zestig. In your face Vubis!

Helaas blijkt het daadwerkelijk lezen van het boek een lastigere klus. Sta mij toe een strofe te citeren:

“In the language of topology, the sphere S² is a 2-sheeted covering space of P². This implies that P² is not simply-connected, which means that there are loops in P² which cannot be contracted to a point inside P². To be technical, the fundamental group of P² is the cyclic group of order 2.”
Multiple View Geometry in Computer Vision, by Richard Hartley and Andrew Zisserman.

Als er iemand is die enig idee heeft waar dit over gaat, dan hoor ik het graag!

Duitsers
Laat mij dan tenslotte nogmaals vertellen dat er hier veel Duitsers zijn. Er zijn niet zomaar veel Duitsers, er zijn echt überveel Duitsers. Het is zelfs zo erg dat mijn Duitse vriend Sandro, in een poging een mooi meisje te versieren, werd beantwoord in het Duits (helaas niet op de beoogde manier). Maar ook aan de andere zijde van het paringsritueel; een zeker meisje deed erg haar best één van ons te versieren (wie precies, leek haar niet veel uit te maken) en ook zij bleek bij navraag Duits. Vraag op de universiteit waar ze die kop koffie hebben aangeschaft en je wordt gegarandeerd immer geradeaus gestuurd. Prachtig.
Het beste van allemaal: geen Nederlanders! Tot op heden heb ik er nog maar twee ontmoet en dat waren backpackers. Er schijnen op de universiteit drie meisjes uit Maastricht rond te lopen, maar dat zijn slechts geruchten. Nu kan ik zo af en toe toch nog een beetje in moerstaal communiceren; er is namelijk een Duitser, die Nederlands spreekt…

Tot zover, geachte individuen. Mocht uw kostbare tijd nu nog steeds niet geheel verloren zijn gegaan, neem dan ook een kijkje op deze pagina. Natuurlijk zijn er ook weer wat nieuwe prenten toegevoegd, voor uw klik- en kijkplezier. Behalve de twee nieuwe albums, zijn de bestaande albums ‘huis en omgeving’ en ‘gezellige momenten in Newcastle’ uitgebreid. Geniet ervan.

Tabee, trouwe lezers en tot een volgende keer.