Het is inmiddels al weer enige tijd geleden dat ik de moeite heb genomen het woord tot jullie te richten. Ik besef dat dit mij tot een waardeloze vriend en schamel familielid maakt, maar dat is een tekortkoming die een doos souvenirs wel zal compenseren.
Maar genoeg grappen en grollen. De werkelijke reden voor mijn lange afwezigheid in de wereld van digitale proza is het gebrek aan avonturen om verslag van te doen. Wees gerust, ik vermaak mij hier nog steeds prima, maar vergeleken met mijn vorige reisperiode waarin ik vrijwel dagelijks oog in oog stond met giftige slangen, hongerige krokodillen, agressieve cassowaries en oversekste Koreanen, is deze periode er meer één van innerlijke rust en zelfreflectie.

Nou ja… innerlijke rust en zelfreflectie… Eigenlijk is het voornamelijk een periode van heel hard werken om voor mijn vertrek hier een computer wat wegen te laten detecteren. Dagen van tien uur zijn geen uitzondering meer, nu de laatste weekjes van mijn stage in rap tempo tot verleden tijd transformeren. Zoals het hoort komen pas nu alle problemen als de spreekwoordelijke aap uit de mouw. Met name numeriek zit niet alles snor, maar ook mijn nieuwe stukje duur speelgoed blijkt niet de beeldkwaliteit te kunnen leveren als voorheen gehoopt. Afijn, we doen ons best en hopen voor een goed eindresultaat.

Wat is er daarnaast zoal gebeurd in de laatste zes weken? Nou, ik heb een plaats gevonden om te wonen. Een paleisje vlakbij mijn oude schuurtje. Op de eerste verdieping, boven één van de vele bruidszaken en naast een discreet bordeel, betrek ik een ruime kamer met tweepersoonsbed en riant balkon. Vanaf het balkon kan ik met enige moeite het water van de haven zien onder prachtig gekleurde lucht bij zonsondergang. De goeduitgeruste keuken, knusse huiskamer en licht luxueuze badkamer deel ik met een gezellige Indische huisgenoot en er is nog één kamer vrij, voor de liefhebber. De enige nadelen van het optrekje zijn de prijs enerzijds en die ellendige spoorlijn anderzijds. Hoewel ik me aan de passerende treinen nauwelijks meer stoor (dat was in mijn vorige kamer vele malen erger), voelde ik me wel licht genaaid toen gedurende mijn eerste weekend na verhuizing, het perron van het station hier werd verlengd, waardoor ik nu praktisch op het station woon. Dit brengt melodieuze begeleiding met zich mee, van een wulpse damesstem die tot in het einde der tijden zinloze reizigersinformatie verkondigt. Maar met een donsgevuld dekbed en een kast waar je in kunt wonen kun je natuurlijk niet lang boos blijven…

Ik heb het genoegen gehad veel van mijn vrienden nog te zien voordat zij huiswaards keerden. Zo was ik Sandro en zijn vrienden nog in Cairns tegengekomen, (zoals al eerder vermeld) en ging ik in mijn eerste weekendje Newcastle nog eens uit met Steph en Christina. Ook Martin kwam nog een avondje terug om de rest van zijn bagage op te halen. Inmiddels is er een (deels nieuw) klein clubje, waar ik deel van uitmaak, met als hoofdactiviteit de vaste Trivia avond op dinsdag. Het zijn Chase, de Australiër, Saira, de Canadese en Mizuho (Miz), de Japanse. Af en toe bijgestaan door Brayden de Canadees en Leigh de Australiër proberen we wekelijks heel slim te antwoorden op moeilijke vragen. Een inspanning die afgelopen week eindelijk, voor de allereerste keer, tot resultaat leidde. Een zevende plaats met bijbehorend gratis drankje werd verworven. Het was een magische avond…

Over een kleine twee weken verlaat ik Newcastle. Dit houdt in dat ik de komende tijd voornamelijk heel hard zal werken. Er staan nog wel een paar leuke dingen op het programma, zoals een verjaardagsetentje van Saira in een Japans restaurant, een Jungle Party in de flat van Chase en Saira en ik probeer al een hele tijd walvissen te gaan kijken, maar dat lukt steeds maar niet. Hopelijk volgend weekend…
Na de twee weken is het tijd voor een reisje…

Waar ik op mijn vorige trip op het dooie gemakje elke meter Oostkust bezocht, zal ik nu in een maand door zoveel mogelijk prachtig gebied racen. Mijn plannen, nog niet definitief, zijn als volgt:
30 September vlieg ik naar Darwin, helemaal in het midden-Noorden, de hoofdstad van the Northern Territory. Van daar uit vertrek ik met een 14-daagse tour richting Adelaide, de hoofdstad van South Australia, dat zoals de naam doet vermoeden in het verre Zuiden van Australië ligt. Dit lapje land (hemelbreed ruim 3000 kilometer) biedt mij onder andere Kakadu; het bekendste natuurpark met de befaamde Jim Jim falls, Katherine Gorge; een significant stuk kloof, the Devil’s Marbles; een set verdwaalde reuzestenen, Alice Springs; een dorpje in het midden des lands waar ik Veronique (de beroemde reisagente) bezoek, Uluru; de steen der stenen, Kata Tjuta; nog meer vreemd granietwerk, Kings Canyon; een machtig berggebeuren en Cooper Perdy; een ondergrondse stad. Dit alles in een omgeving van ruige leegte, met briljante sterrennachten en adembenemende zonsondergangen en –opkomsten. Na aangekomen te zijn Adelaide en een kort kijkje aldaar vlieg ik al snel door naar de hoofdstad van Western Australia, Perth.
Daar aangekomen denk ik een 10-daagse tour te doen van Perth naar Broome, hemelsbreed zo’n 2500 kilometer. Deze tour bezoekt een aantal van de meest prachtige plekjes ter wereld, maar ik kijk vooral uit naar Ningaloo reef, waar je met whale sharks kunt duiken (helaas nu niet het seizoen) en reusachtige Mantarays (nu wel het seizoen). Verder op het programma: The Pinnacles Desert, Kalbarri National Park met Nature’s Window, Loop en Z-bend Gorge, de dolfijnen van Monky Mia, Shell Beach (schelpjes daar, geen olie), de stromatolites in Hamelin Pool (’s werelds oudste soort organisme, deels verantwoordelijk voor het creëren van zuurstof), Exmouth, Karijini National Park met stapels uniek landschap en 80 Mile Beach (Scheveningen, eat your heart out!).
Ik ben druk aan het plannen en boeken en langzaamaan krijgt het geheel vorm. Het is in ieder geval duidelijk dat het een behoorlijk vermoeiende maand gaat worden, met weinig nachtrust, maar heel veel mooie foto’s.

31 Oktober moet ik dan afscheid nemen van Australië. Iets wat ik nu, terwijl ik het voor het eerst schrijf, eigenlijk pas voor de eerste keer besef. Ik heb al geruime tijd veel zin om weer thuis aan te komen, maar ik heb helemaal geen zin om Australië te verlaten. Hmmm… dit nieuwe besef bevalt me niks. Het lijkt me een prima idee om hiermee een eind te maken aan deze korte berichtgeving en snel een hilarische aflevering van South Park te kijken om mijn gedachten af te leiden van het onvermijdelijke einde van een geweldige tijd. Ondanks dat er nog zes weken te gaan zijn, komt het nu tastbaar dichtbij… Tot 1 november…

Ohw ja…. Er staan ook wat foto’s online van mijn wooninfrastructuur…